confessions

jakoben

βετεράνος♛  · 25 Mayıs 2017 Perşembe

  1. toplam giri 1273
  2. takipçi 42
  3. puan 29400

liberalist

jakoben
sürekli ağız dalaşı başlatıp şamarı yiyince geceler boyunca düşünüp yediği lafları hazmedememekle kendini oyalayacak ve başka bir şeye yönelemeyecek kadar iradesiz, hiç tanımadığı kilometrelerce ötedeki bir kullanıcının söylediği laflara alınacak ve üste çıkmak için uğraşacak kadar ezik bir asosyal. bir konudan bahsettim ve konuyu da gayet kendi biçimselliği olan ''asosyallik'' açısından kavrayıp; ''aha benim gibi bir mal daha! dur yanlayayım laf sokayım'' yanılgısına düşerek onlarca defa daha olduğu gibi yine küsküyü kendi akılının tuzağına düşerek alan çocuk. üzülüyorum buna. bir de çalışıyom ben yuacılık yapıyor..lan bu kadar işsiz bir beyin evden dışarı çıkmaya korkar aq. arkadaşların arasında eziklenmekten hitap düşmüşsün.burada hiyerarşi arıyorsun kendine. gerçi cami piçisin... seni kucaklarına almalarından dolayı psikolojin kalmamıştır. o mallardan daha embesil olabilmenin başka türlü imkanı yok.sallayıp sallayıp sana yazmamıştım ki.. diyebilmeyi mi akıl edebildin gece dörtte? dörtte çalışmaz oğlum makineyi soğut.haha.. kime yazdın aptal çocuk? yani, durup dururken mustafa sandal'dan bahsedip benim yazdığım konunun içeriğindeki bir terime, bir de''eğlence'' diye bir başlık açarak bir anda yalnızlığı abart... ay şuan üşendim..sana açmaya gerek yok ki bu konuyu şimdi ufacık bir beyin.. inanamıyorum aq kendini kandırmaya da çalışmıyorsun, muhabbeti manipüle etmeye çalışıyorsun. yalan söylüyorsun.köpek sidüklüman. allah denen göte inanmak eyleminde kapanına kısıldığın psikoloji ile şuan ki inkarın aynı. yani tıpkı müslümanlar gibisin.müslümansın işte. ifşa oldun. yalancı, iftiracı, takiyyecisin. aklıma cami önünde cevşen satan kızı kafir ilan edip katleden bombalanmalık köpekleri getirdin. zaten tipinden de camide en çok otuz bir çekmeyi sevdiği köşedeki mermerde attırdığının yıllarca silmeden fosilleşmesine izin verdikten sonra çoluk çocuğun sorması üzerine ; rabbimin bir mucizesi ! diyerek pisliğini pazarlayan imam götlüğü akıyor. haa embesil neden hem adının altına hem yoruma yazıyorum, her münakaşamızda ağzına sıçtığım ve yazdığın ne var ne yok sildiğinden, lafı gediğe koyuşum da ki mükemmelliği kaldıramayıp yine yazdığını sileceğin varımına çıktıktan sonra dedim bu sikiği şuraya da afişe edeyim bu sefer kaçamasın. ayrıca ne sen yazdın şimdi öyle ?uzun ama aynı cümleler sürekli? biraz kitap oku kelime haznen iyi değil çocuk. şu benimle konuşmaya kalktığın biçimselliğe bak.. yaşıtında değilim ben senin.rüyanda mı gördün nedir nasıl bir hazımsızlık gece dörtte o salak yazıyı yazmak? canın acıyor işte, ben bir şey dedim mi üstüne hep asgari bir gün içerleyip, düşünüp sonra cevap veriyorsun. bir konu hakkında yazıyorum gelip ismime tıklayıp ne yazmışım en son kolaçan edip sana yaptığım bugüne kadar ki tarihi sikişlerin rövanşını alabilmek için tırnak kemiriyor, kansere dönüyorsun. hal ve hareketlerinden bunu anlıyoruz yani.. sonuçta hep sen başlatıyorsun. bunu görüyoruz. üsteleme artık mücadele etme namaz kıl, teslim ol. allaha bırak kendini ve artık boyuna git..sürekli aynı lafları eden sensin. görüyoruz. sayın kız mevzusuna hiç girmiyen beyaz türk anadolu ve barselona üst moruq
4

nazlı ılıcak ve ahmet altan tahliyesi

jakoben
https://haber.sol.org.tr/turkiye/nazli-ilicak-ve-ahmet-altana-tahliye-karari-273714

liberal cücükler fırlamışlar dışarı. sırasıyla zaman ve samanyolu tv'de geri döneceklerini beyan ettiler. dinci ve liberaller birbirinin siklerini emen hainlerdir. 15 temmuzda bok yere ölen cemaat ve cahillere kapak olsun. 15 temmuz traş bayramı hahaha. bir de twitter'da yardırıyor anasını siktiğimin akp'li köpekleri sizlere dünya'yı dar ederiz bilmem ne..tabi olay ve olguların bilincinde olmadıklarından höyt denildiği an yine arkalarında saf tutacaklar. reyiziniz saldı oğlum akıllı olun. öl deyince yine ölürsünüz sıkıntı yok hhhahaha zaten bir oy çalma organizasyonunda bir de ölmekte işe yarıyorsunuz. arada çocuk sikmek falanda ödülünüz.

evlenmek

jakoben
sürekli banka reklamları görüyorum. ''gençler nasıl evlenecek'' temalı.. lan bu devirde, bu ülkede evlenilir mi? bir kadına bağlanılabilir mi? o kadının akşam işinden eve sağ salim gelebileceği meçhulken. lan bildiğin psikolojik iç savaş var hala evlendirme derdindeler. dertleri tabi kimsenin evlenmesi mutlu olması falan değil onlardan kredi alması burasıda ayrı tabi

istanbullu ne olmamalıdır

jakoben
devrimci olmalıdır. endüstri ekonomisinin boğulacağı, yok edileceği merkez istanbul'dur. endüstri devriminin elinde büyük silahlar vardır ama merkezlerinde kullanamazlar dolayısıyla silahlı mücadelenin devrimci katılım oranına göre büyük güç farkı kapanacaktır. istanbul'lu alışverişi kesmelidir. sadece karnını doyurmalıdır. istanbul'ludan bir bok olmaz tabi. bunlar hikaye öylesine söylüyorum ben.

ben artık bıktım

jakoben
''bıktım bıktım bıktım bıktım hooop bıktım hooop bıktım bıktım bıktım bıktım'' .. diye devam eden, bir elin parmaklarının arasında rakibin parmaklarını sürterek yaptığı bir oyun vardı..

yılmaz güney

jakoben
çok anasının gözü adamdır .. yılmaz'a bugünün teknolojik sinema aygıtlarını ve küçük ama kararlı bir ekip verin, vatanınıza nasıl hizmet ediyor aklınız şaşar.. yeni ahit ve eski ahitten esinlendiğini iddia ederek müteahhit ve vatanın evladı diye bir isimle senaryo sallar.. sessiz ahit, kimseye el açmadan, kimseden ödenek almadan ev diken müteahhit ve vatan evladının mücadelesini konu alır böyle... gider ''milletin adamlarının'' kapısına, ben yönetiyorum gelin oynayın der. bizim çomarlarda da zaten ulaşılamayan sevdadır sol cenahın sanatkarları ile ilişki kurabilmek dolayısıyla koşa koşa gelirler. finalde sedat peker'i erdoğan bayraktar'a öldürtür, erdoğan bayraktar'ı da karadenizin yeni yatırımlara açık dağlık alanında inşaat planı sekansı çekme bahanesiyle çıkartır, infaz ettirir. cesedinin götüne o dilek özçelik'in eline tutuşturduğu elli tl'yi sokar. bu tufayı da başka bir kurgu ile film haline getirdikten sonra siz izleyin diye gişeye sokar. sinema bileti olarak satar, parasını verirsiniz ve yurt düşmanlarının infazını elinizde patlamış mısırla izlersiniz. adam film çekerken öldürür. sanatta zaten günümüzde aslında böyle olmalı..yani bu zamanın; bitse de yönetmen koltuğumu tahsis ettiğim hanım efendinin bu yağmurlu havadaki nemden dolayı ayaklarındaki bot parmak aralarına pamuklanma yapmadan eve götürüp bir an önce ayak fetişi yapabilsem.. gibilerinden düşünen hovardalarına benzemez. dostoyevskiden bahsettikten on dakika sonra beşiktaş adamın mına kor lan!! cılar gibi saçma sapan adam hiç değildir.

kurtuluş cephesi yazıları

jakoben
dinsel doğmalara göre, her insan, ademoğlu olduğu için, adem'in tanrının cennetinde işlediği “ilk günah”la sakatlanmış olarak, yani “günahkar” olarak doğar. yeryüzü, yani adem'in cennetten kovulduktan sonraki ilk ikametgahı olan yer, bu “günahkar” ademoğullarının günahlarının “kefaretini” ödeyecekleri yerdir. bu nedenle, yeryüzündeki tüm insanlar (ademoğulları), adem ile havva'nın işledikleri “ilk günah”ın kefaretini ödemek için tanrıya hizmet etmekle yükümlüdürler.

böylece insanlık, “tanrısal bir buyruk”la, sadece “tanrının hizmetkarları” olarak yaşam sürerler. ama tanrı, elle tutulur, gözle görülür maddi bir varlık olmadığından, hemen her zaman tanrının yeryüzündeki cisimleşmesi olan bir başka varlıkla insanların karşısına çıkar. bu “tanrısal varlık”, ademoğulları görünümünde olsa da, “tanrının yeryüzündeki cisimleşmesi” olarak ayrıcalıklı bir varlıktır. bu ayrıcalıklı “tanrısal varlık”, ilk ortaya çıktığı andan itibaren tüm insanların “hizmet” etmekle, emirlerine “itaat” etmekle mükellef oldukları insan-varlıklardır.[1*]

işte bu insan-varlıklar, yeryüzünün belli bölgelerini, başka herkesi dışlayarak, tamamen kendi özel irade alanları şeklinde tekelleri altına alırlar. toprak mülkiyeti adı verilen bu toprak tekeli, bu insan-varlıklarının “kutsal ayrıcalığı”dır. onlara tabi olmak, onlara biat etmek, onlara hizmet etmek, “tanrıya hizmet etmek”tir; onlara hizmet ederek, günahların kefareti ödenecektir.

insanlık, bu dinsel dogmalarla, yüzyıllar boyu toprak sahiplerine sorgusuz-sualsiz boyun eğmiş, onlara hizmet etmiştir. toprakla birlikte alınmışlar, toprakla birlikte satılmışlardır.
ancak bu “kutsal ayrıcalık” sahipleri ve onların “günahkar hizmetkarları” yanında, bir yerden bir başka yere malları taşıyan, mal değişimini sağlayan üçüncü bir kesim, tacirler sınıfı ortaya çıkmıştır.

tacirler, bir toprak beyliğinde bulunmayan bir malı ya da ürünü, bir başkasından satın alarak diğerine satan ve böylece bu “hizmeti” karşılığında belli bir kârı cebine atan bir sınıf olarak, aracı bir öğe haline gelmişlerdir.
bu aracı öğeler, yani tacirler, aynı zamanda birbirinden çok uzak mesafelerde bulunan toprak beyleri arasındaki ilişkiyi kuran ve sürdüren kişiler olarak, bir çeşit “diplomatik misyon” da yerine getirirler. ama onların asıl işi, “tanrının buyruğu” ile, tanrının “yeryüzündeki cisimleşmesi” olan toprak beylerine (soylular sınıfı) hizmetle mükellef olan insanoğullarının ürettiği ürünleri, üretemeyenlere satmak ve bu yolla para kazanmaktır.[2*]
bu nedenlerle tacirler (tüccarlar), toprak sahipliği sisteminin (feodal toplum düzeni) gözenekleri arasında yaşayan asalaklar olarak, doğrudan üreticinin ürünlerine el koyan toprak sahiplerinin “kutsal ayrıcalıkları” üzerinden zenginleşirler.

tacirler, bu işlerini yapabilmek için, öncelikle toprak sahipleri arasında “dostluk ve barış”ın olmasını isterler. barışın olmadığı koşullarda, tacirlerin “serbest ticareti” olanaksızdır. bu nedenle de, tacirler, kendilerini her zaman “barışın elçileri” olarak görmeye başlamışlardır. “ülkeler arası barış” ya da “bölgesel istikrar”, her tacirin en temel istemidir. bu amaçla, kimi zaman çatışan toprak sahipleri arasında bir “diplomat” gibi arabuluculuk yapmış, kimi zaman toprak sahiplerine rüşvet vererek “istikrar ve barış”ın sürmesini sağlamışlardır.
bu olgudan yola çıkan ve ticareti zenginliğin kaynağı olarak gören ideologlar, ticaret sayesinde “evrensel kardeşlik bağları” kurulduğunu ileri sürerler. diğer bir ifadeyle, ticaretin, kapalı üretim birimleri arasında bağlantıların kurulmasını sağlayarak, geri bölgelere “medeniyet” getirdiğine inanılır.[3*]

tefecilik, yani yüksek faizle para ticareti, mal ticaretinin gelişmesine paralel olarak gelişir. böylece bir yandan tacirin elinde para birikirken, diğer yandan tefecinin elindeki para miktarı da büyür.
olağan tarihsel evrimde, tefecilik ve ticaret yoluyla meydana gelen para-sermaye, sanayi sermayesine dönüşür ve böylece sanayici kapitalist ortaya çıkar. artık bu dönüşümden itibaren, feodal toprak beylerinin zamanı dolmuştur; onların yerine kapitalistler geçer.

kapitalizmin gelişmesine paralel olarak, feodal tüccar, yani tacir, tüccar haline gelir ve sermayesi de ticaret sermayesi adını alır.
ticaret sermayesi, tarihte bu zamana kadar oynadığı rolü oynamayı sürdürür. sanayici kapitalistin metalarının ticaretini yapar ve bu yolla, sanayici kapitalistin karşılığını ödemediği artı-değerin bir bölümünü “ticari kâr” olarak alır. ancak geçmiş dönemden farklı olarak, ticaret sermayesi (tüccar), sanayi sermayesinin (kapitalist) dolaşım alanındaki aracısı durumundadır. bu aracı rolüyle, sanayi ürünlerinin iç ve dış pazarlarda dolaşımını sağlar. bankacılık sisteminin gelişmesine paralel olarak da, para ticareti yapan sermaye (mali sermaye) giderek büyür. nihayetinde, kapitalizm dünya çapında egemen üretim ilişkisi haline gelir ve giderek serbest rekabetçi kapitalizmden emperyalist kapitalizme evrilir.

ancak bu olağan tarihsel evrimi izleyememiş olan, dolayısıyla olağan tarihsel evrimin gerisinde kalan ülkelerde ve toplumlarda gelişim farklı olur.
osmanlı imparatorluğu gibi, kapitalist gelişimin gerisinde kalmış ve giderek gelişmiş kapitalist ülkelerin yarı-sömürgesi haline gelmiş bir ülkeler topluluğunda feodal ilişkiler uzun yıllar varlığını sürdürür. dünya çapında kapitalizm egemen üretim ilişkisiyken, bu ülkelerdeki feodal ilişkiler, kaçınılmaz olarak tekelci aşamaya ulaşmış olan kapitalizmle “uyumlanmaya” çalışır.

ilk dönemde (ki kapitalizmin serbest rekabetçi aşamasına denk düşer), feodal merkezi devlet, bir yandan tefeci-bankerlerden aldığı borçlarla devlet harcamalarını finanse etmeye çalışırken, diğer yandan kendi gereksinmelerini karşılamak amacıyla dış ticareti geliştirir. para-sermayenin birikimi ve sanayi üretimi “dışta” olduğundan, kısa bir süre içinde tefeci-bankerler ve tüccarlar kesimi tümüyle “yabancı”lardan oluşmaya başlar.
bu süreçte, yerli feodal-tacir ve tefeci için iki yol vardır: ya yabancılarla işbirliği yapacaktır, ya da bu yabancı tefeci-tüccar egemenliğine karşı isyan edecektir. ikincisini yapamadığı her durumda, birincisi, yani işbirlikçilik tek yol olarak karşısına çıkar. bu işbirlikçilikte ayakta kalabilmesinin tek yolu da, feodal yapı içinde ortaya çıkan kapalı üretim birimlerindeki gücünü ve egemenliğini korumaktır. bu nedenle de, toprak sahipleri (ağaları) ile olan doğal bağları, yeni bir ittifak haline dönüşür. böylece tefeci-tüccar ve toprakağası bloğu oluşur ve emperyalist-kapitalist “yabancı” sermaye ile bir blok olarak işbirliği yaparlar.

emperyalist-kapitalizm ise, bir yandan bu yerli feodal blokla işbirliğini sürdürürken, diğer yandan doğrudan ve ilk baştan kendisine bağımlı yeni bir işbirlikçi sınıf oluşturmaya yönelir. böylece ülke içinde doğrudan ve ilk baştan emperyalizme bağımlı işbirlikçi, dolayısıyla tekelci nitelikte sanayi ve ticaret burjuvazisi ortaya çıkar. bundan sonraki tüm süreç, bu işbirlikçi sanayi ve ticaret burjuvazisi ile feodal tefeci-tüccar ve toprakağası bloğu arasında “uyum-çatışma” süreci olarak gelişir.

kapitalizm, feodal ilişkileri tasfiye etmedikçe genişleyemez ve egemenliğini yaygınlaştıramaz. doğal olarak, ister iç dinamikle gelişen kapitalizm olsun, ister dış dinamikle geliştirilen kapitalizm olsun, her durumda feodal egemen bloğu tasfiye etmek zorundadır. türkiye somutunda, 1923-1950 arasında sürdürülen “milli kapitalizm” ve “milli burjuvazi yaratma” girişimleri, asıl olarak bu feodal egemen blokla çatışma içinde sürdürülmüştür.[4*] ancak bu “milli kapitalizm” yaratma girişiminin başarısız olmasına paralel olarak, 1950'ler türkiye'sinde, bir kez daha anadolu tefeci-tüccar ve toprakağaları kesimiyle “uyum” dönemine girilmiştir. “uyum”, 1957 ekonomik kriziyle birlikte sona ermiş ve 27 mayıs sonrasında bir kez daha “çatışma” dönemi başlamıştır.
gerek 50'lerin “uyum” döneminde, gerekse 1960-65'lerin “çatışma” döneminde, tefeci-tüccar sermayesi, yurtdışında eğitim görmüş kadroları aracılığıyla “sanayi sermayesi” haline dönüşme girişimlerinde bulunmuştur. n. erbakan'ın “ünlü” gümüş motor olayı, tefeci-tüccar sermayesinin ilk büyük “sanayi hamlesi” olarak ortaya çıkmıştır. ancak yeterli sermaye birikimine sahip olmadıklarından, 1957 kriziyle birlikte yapılan devalüasyon sonucunda gümüş motor iflas etmiş, tefeci-tüccar sermayesinin “sanayi hamlesi” sona ermiştir.

1980'lere kadar “sanayileşme”, “sanayi sermayesi” haline dönüşme çabaları içinde olan tefeci-tüccar sermayesi, 1980 sonrasında giderek “asli” işlevine geri dönmeye başlamıştır. suudi finans sermayesi aracılığıyla “ihracata”, yani dış ticarete yönelen tefeci-tüccar sermayesi, emperyalist-kapitalizmin aşırı-üretim krizleriyle ortaya çıkan yeni pazar arayışları içinde iç ticarette de ihtiyaç duyulur hale gelmeye başlamıştır. böylece iç ve dış ticarette giderek gücünü artırmış, sermayesini büyütmüştür.
artık feodal tefeci-tüccar sermayesinin yerini, emperyalizme eklemlenmiş yeni tür tefeci-tüccar sermayesi almıştır. işte “islami sermaye” adı verilen bu yeni tür tefeci-tüccar sermayesi, akp iktidarıyla birlikte iç pazarın mutlak gücü haline gelmiştir. bu andan itibaren, siyasal iktidar olanakları bu kesimin hizmetine girmiş ve gücünü daha da yaygınlaştırmıştır.

1950'lerden günümüze kadarki süreçte çok belirgin biçimde ortaya çıkan bir olgu da, yukardan aşağıya kapitalizmin geliştirilmesi için gerekli olan altyapı yatırımlarının yapılmasıdır. bu altyapı yatırımları, türkiye tarihinde ilk kez kamu ihaleleriyle zenginleşen bir müteahhitler kesiminin ortaya çıkmasına yol açmıştır. kırdan kente göçle birlikte yoğunlaşan konut inşaatları da, bu müteahhit kesimin yaygınlaşmasını getirmiştir. dp döneminde ortaya çıkan milyonerler de, demirel'in “barajlar kralı” ilan edilişi de, bu müteahhitler kesiminin gücünü ve gelişmesini ifade eder.
bu müteahhitlerin en temel özelliği, kamunun altyapıya yatırımlarıyla (yol, su, elektrik, kanalizasyon vb.) zenginleşmeleridir. böylece kamu ihaleleri yoluyla zenginleşen, ama asıl olarak emperyalizmin yukardan aşağıya kapitalizmi geliştirmesinin (yeni-sömürgecilik yöntemlerinin) ürünü olarak ortaya çıkan bu müteahhitler, aynı zamanda siyasal bir güç haline gelmişlerdir. “merkez sağ” partiler, hemen her zaman bu kesime dayanmışlardır.

1990'lara kadar müteahhit yeni zenginler ile tefeci-tüccar sermayesi arasında açık bir çıkar çatışması süregelmiştir. 90'ların başlarında tefeci-tüccar sermayesinin siyasal temsilcisi olan refah partisi'nin ankara ve istanbul belediye başkanlıklarını ele geçirmesi ve dyp-rp koalisyon hükümetinin kurulması, bu ikili arasındaki “çatışma”nın yerini “uyum”un almasını sağlamıştır. düne kadar “merkez sağ” partilerin temel dayanağı olan müteahhitler, bu tarihten itibaren tefeci-tüccar sermayesinin müttefiki olarak siyaset sahnesinde yer almaya başlamışlardır.

2001 krizinden en fazla etkilenen kesimler, yani tefeci-tüccar sermayesi, müteahhitler ve anadolu esnafı, bir bütün olarak “merkez sağ” partileri terk ederek akp etrafında birleşmişlerdir. bu ittifakta, akp'nin “geleneksel tabanı” etkin ve egemen unsur olduğundan, akp'nin ana politikası iç ve dış ticaretin geliştirilmesi yönünde olmuştur. bunun doğal sonucu olarak da, “yurtta sulh, cihanda sulh”un “islami versiyonu” akp'nin iç ve dış politikasının belirleyicisi olmuştur. “istikrar”, “iç barış”, “huzur”, “bölgesel istikrar” vb. söylemler, tümüyle tefeci-tüccar sermayesinin çıkarlarının ifadesi olarak akp tarafından dile getirilmiştir. recep t*ayyip erdoğan'ın çok açık biçimde ifade ettiği gibi, akp'nin “misyonu”, her yolu ve aracı kullanarak ülkeyi “pazarlamaktır”. bu da, tefeci-tüccar sermayesinin temel isteminden başka bir şey değildir.

işte bu ilişkiler içinde akp iktidarı, “komşularla sıfır sorun” politikasını dış politikanın merkezi olarak ilan etmiştir. bu politikanın tek amacı, tacirlikten tüccarlığa sıçramış olan kesimler için yeni pazarlar bulmaktır.
recep t*ayyip erdoğan'ın istanbul belediye başkanlığı döneminde “iyi ilişkiler” geliştirdiği müteahhitler, “iç pazar”da kendi paylarına düşen ihalelerle gelişimlerini sürdürmüşlerdir. akp'nin iktidara gelmesiyle birlikte toki yasasında yapılan değişiklikler sonucu, bu müteahhitler için yeni “fırsat kapıları” açılmıştır. toki projeleriyle beslenen ve gelişen müteahhitlik sektörü, son beş yılda, toki'nin 1.717 ihalesinden toplam 32 milyar liralık ciro yapmışlardır. bu 1.717 ihaleyle, müteahhitlere ve müteahhitlik şirketlerine 486.000 konut yaptırılmıştır.
bunlar arasında, “avrupai” konutlar olarak, my world europe (ağaoğlu), my world (ağaoğlu), my towerland (ağaoğlu), up hill court ı-ıı (varyap), meridian (varyap), ıspartakule (fideltus/öztaş), kent plus (emay-ipek inş.), miss istanbul (mehmet çelik ve ort.) ayırcalıklı bir yere sahiptir. (sadece bunların toplam ihale tutarı 2.310 milyon tl'dir.)
2 /